Për shpirt të Fjalës

Nuk mjafton të flasësh

…nuk ka më kuptim, fshehur në këtë xhep të ngushtë kohe
të flasim akoma gjepura. Kur të them se ëndrrat që shoh
kanë medoemos një kuptim mistik, të thellë
kur më thua se çka do mbetet pas nesh,
nuk do jetë një grusht kockash të bardha
ose një poçe hiri;
nuk ka kuptim të gënjehemi, siç gjithë këto kohë
kemi bërë me dëshirë, me zell të përkorë,
ndonëse në dhjetra funerale kemi shkuar
e mërmëritur kemi lamtumira simbolike. Fill pas kësaj
mbuluar jemi, nga përçmimi dhe neveria per veten
…për gjithë thelbin tonë hipokrit.

Më mirë më shih në sy, por pa ngecur
në rrethin e të zezës dhe në cirkat e shndritshme të bebzës,
hyr thellë aty, ku dhe rrezja ka frikë dhe kthehet mbrapsht
Le të jesh ti i pari, që ma thua hapur,
pa u përdredhur nga hithrat e mirësjelljes dhe keqardhjes
se brenda tyre një dallgë dështimi ngrihet, tërbohet
e verber si terri i Hadit, fryn në fyellin e grykës sime fjalë
nga më të erretat, më të pazbërthyeshmet
shenja ose të një çmendurie të paplasur ose të një jete të shkuar
në të dyja rastet, krejt e pashpresë për të shijuar flladin
e një mbrëmje vjeshte
a një kënge dasme…
Sa i ngushtë ky xhep kohe,
e tepërt çdo gjë ndihet,
e huaj…

zot, si na zuri kështu sëmundja e fjalëve...
si po vdesim përditë prej kësaj kolere….



Diçka pa lidhje për gjërat e trishtuara

Nganjëherë, nëpër gjumë ti zgjat dorën
të më prekësh diku nën sqetull.
Të dy trishtohemi
për arsye krejt të ndryshme.
Ti për friken mos ka mbirë ndonjë flatër,
unë me tmerrin mos ndonjë gjëndërr
shfaqet dhe ma kthen në hi, ngjitjen.
Çdo gjë bëhet njësh atë çast,
udhët dhe parqet, kullat dhe ujrat,
bëhen fije dhe gjilpërë që qepin grykën
e një thesi të zi.
Ty të dhemb dhembja jote dhe vazhdon
të trishtohesh, të më thuash
se në vend të zemrës kam një copë gur,
se nëpër gjumin dhe ëndrrat e mia,
përqesh trishtimin tënd.

Nuk di ç'të them asgjë për keto,
pa lidhje tani mendimi për gruan e çalë
çala si ngjala, këndojnë ende
tek mejhanet e vjetra,
dhe zhduken fjalët, si hijet mëngjesit
Vrapojnë.Fluturojnë. Huh, jo.
...Ky s'është fluturim. Kjo orë mbi tryezë
tepër të shkurtër e ka njërën këmbë.



Për shpirt të Fjalës
(gjuhës amë)

...shemben përditë -
buzëqeshje të djegura,
rrokullisen si lotë dashurie,
të nxehtë, të hidhur.
Fjalët!

I ndjekim me sy si largohen prej nesh
si vrapojnë... si rrëzohen
arrati e mbushur me pengje
sfungjerë që fryhen e shfryhen
udhëve emërhumbura...

...Oh, po vjen ai muzg
kur ngjyrat do mblidhen lëmsh
pa e bërë më kurrë ylberin,
pikën e smeraldtë të vesës
mbi fijen e barit...
unë e di se atëherë
ti do më betohesh
për shpirt të atyre Fjalëve!



Rrathët e urrejtjes

Edhe urrejtja ka rrathët e saj.
Si spirale avulli na mbështjellin
kurmin e mardhur, kur bien brymat e vjetra.
Rrathë qe i kemi gdhendur bukur gjatë,
dashurisht, çmendurisht, me një ethe
te pakuptueshme, por, Qiell i Madh, kush ndonjëherë
mundi t’i gjykoje drejt ndjesitë?
Sa shumë zota, sa pak shenjtëri.
Nëse ti m’i kthen te gjitha tokat, të vdekurit me
gjithë gurët e varreve, ngashërimin pangushëllim,
gjithçka qe është shkaku i ketij akulli përjetësisht të pashkrirë…
Nëse unë t’i kthej tempujt e djegur,
këmbanoret e hedhura në erë,
dashuritë e përbashkëta të fshehta,
pikëllimin e arrative…
Do mundemi t’i vëmë prag urrejtjes?
Do mund t’i shthurim rrathët e saj si trikon
që prej kohësh ka humbur shkëlqimin?
Do e çelim më në fund deriçkën që lidh
kopshtet tona, a më mirë të shembim gardhin që i ndan?
njëlloj gjelbëron bari nën këmbët e fëmijeve tanë,
që si në tym kanë degjuar diçka
për detin e të vdekurve që uturin midis…shpesh numërojnë
e flasin në gjuhën e njëri tjetrit. Por është e tmerrshme:
Sa herë këmbehem me ty, në vend të syve më bëhet se ke
dy zgavra si lugje te ujta, ku fytyra ime
reflektohet e përmbysur



Sonte nuk vjen askush…


Sonte nuk vjen askush …tryeza rri shtruar,
një pirg me rroba të palara dergjet më tutje… ka ditë.
Rrëmuja ime, kontribut modest
në kaosin e përbotshëm…mendoj
dhe tinëzisht ia kthej shpinën.
Siddharthën* vështroj tani,
gozhduar në fletë standarde, brenda
një ndërtese standarde këtu në North America…
shkrep si e zeza mbi të bardhë,
pelin mbi plagët në kokën time…
flokë sensitivë, lëkurë nervoze,
ka muaj që ju pres të shëroheni,
gërricur, gjakosur, përtharë,
më ktheni në dashnore të vetvetes,
më mbani lidhur më të
si në zinxhir martesor,
falë saj, pak e kam vrarë mendjen
pse në mes të gjashtë miliardë të gjallëve,
Sizifi është çfarë dua,
Mos dil nga legjenda… i lutem
dhe shkëmbi i mbetet në shpinë,
se dashuria… jo se na mban në jetë,
por drejt vdekjes s’na hedh,
pikërisht nga ajo majë mali
ku ti arrin çdo mbrëmje, me shkëmbin, që pastaj
vetë e rrëzon drejt zemrës…


*Siddhartha- veper e Herman Hesse





Shkurtohen udhët

...shkurtohen udhët.
Si zemra ime mblidhet
e pashëruar prej habisë,
Dashuria...
Nga një cep i dritares
sheh si sfiliten,
gratë dhe burrat e vegjël,
tek shtyjnë portat e rënda
te madhështisë...

nga "Nje udhe per ne shtepi"- 2007

Ophelia opens up about her spoiled routine

There’s no such thing as a monolog. It's all about
The questions that only you can hear.
They keep switching seats
From brain tissues to the heart,
From dreams to stomach pain.
It is worth sometimes to get insulted,
Just to sense the spell of honour left behind.

Who am I to tell you what to do? I have learned very little
On this journey. Instead I forgot my mother tongue.
Is that a sin? Will they lock me up in the cellar?
Will it be darker there, then in my own world?
What is with this chain of punishments anyways?
Does it ever stop? If you lose the mind, theoretically
There is a chance someone will find it. In different shape.
Right. Minds don’t just get disappeared around here.
Better keep it in a safe, pay the fee, or bury it,
But never in that fragile box beneath your ribs.
It will get flashed in pity and sorrow.
A humble bird stuck in the mud

Uproot and plant me somewhere else:
I will bloom in lumps, in claws, in thorns.
In the name of curiosity I will eat myself
right in front of you. Leaf by leaf.
My head hurts, my arms, all in pain and yet
What I need is not my bed, but a place where I can breath,
Free of the crave of being loved. Yes, I may be sick,
But people get sickness all the time,
Tumours, terrible flues, they often die
And none wants to follow them, even their parents.
There is a challenge on the other side:
To get along with dead souls and habits;
You never know what to expect.


M. Bashllari
November 2009