mëngjesit, kur im shoq më thirri pranë dritares
e tha shih, unë hodha një sy, dhe pamë dikë
tek ecte mbrapsht, zbathur në dëborë.
këto janë shenjat e humbjes: një dorashkë e kuqe mbi
kapakun e një kohëmatësi parkimi, kërcej akulli
ngjitur pas fijeve të leshta si rruaza djerse
dorashka mbërthyer me gjilpërë në këndin e lajmeve
diamandë të bardhë të një gardhi të zinxhirtë
në mes një stuhie bore, tela varur ne ngricë
dhe mbi traun e portës së jashtme, një dorashkë
të gjitha herët, teksa ke ndenjur në hajatin para shtepisë,
me çelsat në duar
a po le gjësend pas?
ose ndërsa ke zbritur në gjysmë të shkallëve
arsyeja për të vazhduar
befas të braktis
pothuaj siç humb kuptimi i një fjale
kur përsëritet
pothuaj siç dëbora mbulon bukurinë
me bukuri, un trou de mémoire*
flogje bore qe perthithen
në një vrime të zezë
* -kujtese e fshire, e zbardhur
Perktheu nga origjinali: Majlinda Bashllari
