HISTORI HIJESH

Nga Catherine Hunter


mëngjesit, kur im shoq më thirri pranë dritares
e tha shih, unë hodha një sy, dhe pamë dikë
tek ecte mbrapsht, zbathur në dëborë.

këto janë shenjat e humbjes: një dorashkë e kuqe mbi
kapakun e një kohëmatësi parkimi, kërcej akulli
ngjitur pas fijeve të leshta si rruaza djerse

dorashka mbërthyer me gjilpërë në këndin e lajmeve

diamandë të bardhë të një gardhi të zinxhirtë
në mes një stuhie bore, tela varur ne ngricë
dhe mbi traun e portës së jashtme, një dorashkë

të gjitha herët, teksa ke ndenjur në hajatin para shtepisë,
me çelsat në duar
a po le gjësend pas?

ose ndërsa ke zbritur në gjysmë të shkallëve
arsyeja për të vazhduar
befas të braktis

pothuaj siç humb kuptimi i një fjale
kur përsëritet

pothuaj siç dëbora mbulon bukurinë
me bukuri, un trou de mémoire*
flogje bore qe perthithen
në një vrime të zezë


* -kujtese e fshire, e zbardhur

Perktheu nga origjinali: Majlinda Bashllari

Poezi nga Rudina Madani

Pa busull

Nuk e kam mbyllur derën pas meje
në shpresë se do gjej gjithshka siç e lashë
në ikje e sipër.

Udhëtova paorientueshëm
si farërat e luleve të egra
që era i çon të mbijnë
atje
ku s’ua pret mendja.

Por
qoftë i pamallkuar kush më solli në jetë
nën këtë lëkurë kaq të brishtë.

Nuk pati shumë të më japë,
veç një zemër të kafshueshme e të butë
që gulçon
nën këtë qiell të huaj.





Çdo ndalesë

çdo ndalesë
është shkak i një premtimi
që pritet të mbahet heredokur…
është
një monedhë e hedhur në ajër
për të sfiduar fizikat që njohim
me faqe kokëforta statistikash
çdo ndalesë
është nata e dita,
është uji që pret të shndrrohet në verë,
janë peshqit e buka që presin të shtohen në kanistër,
është shpirti yt i padëmtuar nga virusi i dyshimit,
me endrrën e përjetshme për të ndërtuar shtëpi...

çdo ndalesë qenke ti,
i domosdoshem
si nje hartë me koordinata te sakta

i qetë,
si faqja e paprishur e një lumi
ku sa herë që shihem
s’i vë re difektet….